වායුසමීකරණ යන්ත්රයක් මගින් ශීතල කාලගුණයකදී නිවස උණුසුම් කිරීමේදී භෞතික විද්යාත්මක මූලධර්ම නිවැරදිව භාවිත කිරීමෙන් විදුලි පරිභෝජනය විශාල වශයෙන් අඩු කරගත හැකිය. නිසි සැකසුම් ක්රමවේදයන් අනුගමනය කිරීමෙන් උපකරණයේ ආයු කාලය වැඩි වන අතර මාසික බලශක්ති පිරිවැය අවම කරගත හැක.
තාප පොම්ප ක්රියාවලියේ භෞතික විද්යාත්මක මූලධර්මය
වායුසමීකරණ යන්ත්රයක් රත් කිරීමේ මාදිලියට (Heating Mode) සැකසූ විට එය ක්රියා කරන්නේ ප්රතිලෝම තාප පොම්පයක් ලෙසය. මෙහිදී සිදුවන්නේ සාමාන්ය ශීතකරණ ක්රියාවලිය ප්රතිවිරුද්ධ දිශාවට ක්රියාත්මක වීමයි. බාහිර පරිසරයේ ඇති වාතයෙන් තාප ශක්තිය අවශෝෂණය කර, සම්පීඩකය මගින් ශීතකාරක ද්රවයේ පීඩනය සහ උෂ්ණත්වය ඉහළ නංවා, එම තාපය ගෘහස්ථ ඒකකය හරහා කාමරය තුළට මුදා හරිනු ලැබේ. බාහිර උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක ශුන්යයට වඩා අඩු වුවද, වායුගෝලයේ තාප ශක්තිය පවතී. මෙම ක්රියාවලියේ කාර්යක්ෂමතාව මනිනු ලබන්නේ COP (Coefficient of Performance) දර්ශකයෙනි. සාමාන්යයෙන් විදුලි තාපකයක් 1 kW විදුලි බලයකින් නිපදවන්නේ 1 kW තාප ප්රමාණයක් පමණක් වුවද, වායුසමීකරණ තාප පොම්පයක් මගින් 1 kW විදුලි බලයකින් 3 kW සිට 4 kW දක්වා තාප ප්රමාණයක් කාමරය තුළට ලබා දිය හැක. මේ නිසා නිවැරදි භාවිතයෙන් විදුලි බිල තුන් ගුණයකින් පමණ අඩු කරගත හැක.
උපරිම බලශක්ති ඉතිරියක් සඳහා උෂ්ණත්ව සැකසුම්
බොහෝ දෙනෙක් සිදුකරන පොදු වැරැද්දක් වන්නේ කාමරය වේගයෙන් රත් කරගැනීම සඳහා උෂ්ණත්ව සැකසුම සෙල්සියස් අංශක 26ක් හෝ 28ක් වැනි ඉහළ අගයකට සැකසීමයි. මෙයින් සිදුවන්නේ සම්පීඩකය දිගු වේලාවක් උපරිම ධාරිතාවයෙන් ක්රියාත්මක වීම නිසා විදුලි පරිභෝජනය අධික ලෙස ඉහළ යාමයි. උණුසුම් කිරීමේ මාදිලියේදී වඩාත් සුදුසු සහ ආර්ථිකමය උෂ්ණත්ව පරාසය වන්නේ සෙල්සියස් අංශක 20 සිට 22 දක්වා අගයකි. සෙල්සියස් අංශක 20 ට වඩා වැඩි කරන සෑම අංශකයක් සඳහාම බලශක්ති පරිභෝජනය දළ වශයෙන් 6% සිට 8% දක්වා ප්රමාණයකින් ඉහළ යයි. උෂ්ණත්වය ස්ථාවරව තබා ගැනීමෙන් තාප ගතික සමතුලිතතාවය පවත්වා ගත හැකි අතර, එමගින් සම්පීඩකය නිතර ක්රියා විරහිත වෙමින් නැවත පණගැන්වීම වැළකේ. ඉන්වර්ටර් තාක්ෂණය සහිත උපාංගවල සම්පීඩකයේ වේගය ස්වයංක්රීයව පාලනය වන බැවින්, උෂ්ණත්වය එකම මට්ටමක පවත්වා ගැනීම විදුලි ඉතිරියට සෘජුවම බලපායි.
වායු ප්රවාහ දිශාව සහ පංකා වේගය කළමනාකරණය
වාතයේ ඝනත්වය උෂ්ණත්වය අනුව වෙනස් වේ. උණුසුම් වාතයේ ඝනත්වය අඩු බැවින් එය ස්වභාවිකවම කාමරයේ ඉහළ මතුපිටට ගමන් කරයි. මෙම භෞතික නියමය සැලකිල්ලට ගෙන වායුසමීකරණ යන්ත්රයේ වායු ප්රවාහ පියන් සැමවිටම පහළ දිශාවට යොමු කළ යුතුය. එවිට යන්ත්රයෙන් නිකුත් වන උණුසුම් වාතය බිම දෙසට තල්ලු කෙරෙන අතර, එය ස්වභාවිකවම ඉහළට නැගීමේදී මුළු කාමරයම ඒකාකාරීව උණුසුම් වේ. පියන් ඉහළට යොමු කර තිබුණහොත්, උණුසුම් වාතය සිවිලිම ආසන්නයේ රැඳී පවතින අතර මිනිසුන් ගැවසෙන බිම් මට්ටම සීතලව පවතී. එමෙන්ම, විදුලි පංකාවේ වේගය සැමවිටම 'Auto' මාදිලියට සැකසිය යුතුය. මෙයින් පද්ධතියට ලැබෙන තාප ප්රමාණය අනුව වායු ප්රවාහය ස්වයංක්රීයව පාලනය වන අතර, සීතල වාතය කාමරයට පැමිණීම වළක්වයි.
තාප හුවමාරුව සහ ෆිල්ටර් නඩත්තුවේ රසායන විද්යාව
ගෘහස්ථ ඒකකයේ ඇති වායු පෙරහන් මත දූවිලි හා කුණු තැන්පත් වීමෙන් වායු ප්රවාහය අවහිර වේ. මෙමගින් තාප හුවමාරු දඟර හරහා ගමන් කරන වාතයේ ප්රමාණය සීමා වන අතර, පද්ධතියේ කාර්යක්ෂමතාව පහත වැටේ. මෙහි ප්රතිඵලයක් ලෙස නියමිත උෂ්ණත්වය ලබා ගැනීම සඳහා සම්පීඩකයට වැඩි කාලයක් සහ වැඩි ශක්තියක් වැය කර ක්රියා කිරීමට සිදුවේ. සති දෙකකට වරක්වත් වායු පෙරහන් ගලවා පිරිසිදු ජලයෙන් සෝදා වියළා නැවත සවි කළ යුතුය. කිසිවිටක රසායනික සේදුම්කාරක හෝ උණුසුම් ජලය මේ සඳහා භාවිත නොකළ යුතුය, මන්ද ඒවායින් පෙරහන්වල ඇති ක්ෂුද්ර සිදුරු විනාශ විය හැක. බාහිර ඒකකයේ ඇති තාප හුවමාරු පියලි මත කොළ රොඩු හෝ දූවිලි බැඳී ඇත්නම්, ඒවා මෘදු බුරුසුවක් මගින් පිරිසිදු කිරීමෙන් බාහිර පරිසරයෙන් තාපය අවශෝෂණය කිරීමේ ක්රියාවලිය වඩාත් කාර්යක්ෂම වේ.
ආර්ථිකමය භාවිතය සඳහා ප්රායෝගික පියවර
- කාමරයේ දොර ජනෙල් සම්පූර්ණයෙන්ම වසා තැබීමෙන් තාපය පිටතට කාන්දු වීම වළක්වා ගත හැක.
- දහවල් කාලයේදී ජනේලවල තිර රෙදි ඉවත් කර සූර්යාලෝකය කාමරය තුළට පැමිණීමට සැලැස්වීමෙන් ස්වභාවික තාපය උපයෝගී කරගත හැක.
- රාත්රී කාලයේදී ශරීර උෂ්ණත්වය පහත වැටෙන බැවින්, උෂ්ණත්ව සැකසුම සෙල්සියස් අංශක 19ක් දක්වා අඩු කර අමතර පොරෝනයක් භාවිත කිරීම වඩාත් සුදුසුය.
- වායුසමීකරණ යන්ත්රය ක්රියාත්මක කරන අවස්ථාවලදී වෙනත් විදුලි තාපක භාවිතයෙන් වැළකිය යුතුය.
